I przyznam, że po tym wpisie, przekonało się do nich wielu klientów.
Równolegle jednak sprzedajemy i montujemy klimakonwektory w wersji standard.
I te rozwiązania chciałbym dzisiaj nieco przybliżyć.

Klimakonwektory stają się coraz bardziej popularne wśród indywidualnych użytkowników.
Zwłaszcza w instalacjach niskotemperaturowych z pompami ciepła.
Nie wszystkim odpowiada podłogówka.
Półtora czy dwumetrowe grzejniki tym bardziej.
Jeśli dodamy do tego możliwości chłodzenia w okresie letnim, to wybór jest oczywisty.
W ciągu ub roku, u indywidualnych klientów zamontowaliśmy ok. 100 szt fancoili.
Głównie jednostki HP konwektor.

 

Jednak mimo szeregu zalet HP konwektora, którym konkurencji bardzo trudno jest sprostać, ma on pewne ograniczenia.
Mamy tylko dwie wielkości – 1,5 i 2,0 kW.
I do tego w jednym wykonaniu – przypodłogowym.
HP konwektor nie oparł się również kwietniowym podwyżkom cen i w nowej odsłonie cennika Daikin, poszedł niestety do góry.

Tych ograniczeń nie mają klimakonwektory w wersji standard. Zarówno Daikina jak i innych producentów.
Zacznijmy od Daikina.

Najbardziej popularnym modelem klimakonwektorów Daikina, który sprzedajemy jest FWL.
 

W typoszeregu mamy 7 modeli od 2 do 10 kW.
FWL montowany jest na ścianie, nad podłogą.
Z jednej strony fancoila, pod obudową, mamy komorę na automatykę i przyłącza elektryczne, a z drugiej miejsce na przyłącze wodne oraz opcjonalny zawór trójdrożny.

 

 

Co nam daje ten zawór?
Otóż klimakonwektorem sterujemy na dwa sposoby.

 

Pierwszy – prostszy i tańszy to sterowanie tylko wentylatorem.
Czynnik grzewczy (czy też zimna woda) stale płynie przez wymiennik, a jeśli w pomieszczeniu zostanie osiągnięta zadana temperatura to wyłączy się wentylator nawiewny.
Przy takim sterowaniu, na skutek konwekcji powietrza, nawet po wyłączeniu wentylatora, klimakonwektor (zwłaszcza przypodłogowy) nadal delikatnie grzeje. Jedni uważają to za plus a inni za minus.

 

Drugi sposób – to zastosowanie zaworu trójdrożnego, który po osiągnięciu w pomieszczeniu temperatury dostaje sygnał z termostatu i zawraca czynnik grzewczy przed urządzeniem, kierując go na powrót.
Jest to nieco droższe rozwiązanie, ok. 200-400 zł (koszt zaworu z siłownikiem)

 

Samo sterowanie klimakonwektorem odbywa się za pomocą termostatu/sterownika.
Może on być w wersji elektromechanicznej jak i elektronicznej.
Termostat elektromechaniczny montowany jest z prawej strony pod obudową.

 

 

Prosty w obsłudze – chłodzenie, grzanie, 3 prędkości wentylatora i temperatura.

 

Jeśli chcemy mieć większy wpływ na konfigurację lub zastosować termostat ścienny, to musimy wybrać wersje elektroniczną termostatu.
 

 

 

Co prawda FWL nie jest już tak zgrabny jak HP konwektor, ale podobne rozmiary mają wszystkie urządzenia w wersji standard.

Ten model ze zdjęcia to najmniejsza wielkość 02 (77 cm szerokości), ale kolejne dwie wielkości (03 i 04) mają odpowiednio 100 i 120 cm szerokości.

 

Klimakonwektor z zasady będzie większy niż odpowiadająca mu mocowo jednostka freonowa. Wynika to z konstrukcji wymiennika i parametrów wody lodowej dla chłodzenia (7-12 stopni). Przy freonie osiągniemy niższe temperatury wymiennika, wiec może on być mniejszy i wymaga mniejszego przepływu powietrza niż klimakonwektor.

 

Klimakonwektor wydmuchuje powietrze górną kratą.

 

 

Natomiast powrót odbywa się kratą przednią, wyposażoną w filtry

 

 

FWL jest tylko w jednym kolorystycznym wykonaniu, tj. białym. I to jest pewnym minusem.
Nie zawsze pasuje on do takiego czy innego wnętrza.

 

Dlatego też, od prawie dwóch lat sprzedajemy jeszcze klimakonwektory włoskiej firmy Rhoss.

 

Najbardziej popularnym modelem z Rhossa jest Brio Evolution.
A nawet konkretnie jedna wielkość 25. Tutaj karta katalogowa
I tak on wygląda.

 

 

Jest on najcichszy w całym typoszeregu; na niskim biegu ciśnienie akustyczne to 21 dBA, co pozwala na jego montaż w sypialni.

Brio Ev również montowany jest na ścianie i posiada analogiczne rozwiązania konstrukcyjne jak FWL
 

 

 

Sterownik także montowany jest pod obudową.
 

 

 

Możemy również zastosować opcjonalny zawór trójdrożny.

 

Na uwagę zasługuje jego design.
Może być w różnych wykonaniach kolorystycznych. Do tego w wersji jednobarwnej i dwubarwnej
Barwa ze zdjęć nosi nazwę metalizowany amarant.
A do wyboru mamy jeszcze czarny grafit, satynowany brąz, granat, srebrno-szary i perłowy.

 

Dość ładnie prezentują się kierownice nawiewu, których kąt nawiewu możemy lekko zmieniać w poszczególnych sekcjach.
 

 

 

 

Jest też inny filtr powietrza. W zasadzie stały.
Co prawda można go wyciągnąć „po kawałku”, ale jest to dość czasochłonne i lepiej czyścić go z zewnątrz odkurzaczem
 

 

Porównując go z HP konwektorem widzimy, że jest to nieco inne urządzenie.

 

 

 

Różnica cenowa do HP też nie jest już tak duża, jak przy modelach FWL.
Najkorzystniejsze cenowo będą modele standard Daikina, potem BrioEv Rhossa i na koniec HP konwektory dedykowane do Althermy.

 

Poniżej jeszcze kilka zdjęć porównań
 

 

 

 

 

 

 

A co w sytuacji, kiedy nie mamy miejsca na klimakonwektor przypodłogowy?
Zdarzają się sytuacje, zwłaszcza na poddaszach, że wszystkie ściany przy podłodze mamy zagospodarowane.
Pozostaje nam wtedy klimakonwektor ścienny lub kanałowy.

 

Tutaj sprzedajemy jednostki ścienne Rhos o nazwie IdroWall
 

 

 

Fancoil wygląda jak zwykły klimatyzator ścienny, chociaż na szerokość jest dość duży.
Np. jednostka 2 kW ma 1m szerokości.
A jednostka do salonu o mocy 3-4 kW to już 10 cm więcej.
Analogiczne jednostki freonowe to 80 cm i do tego są też nieco płytsze i niższe.
Tutaj karta katalogowa Idrowall

 

Widać tutaj zunifikowaną produkcję. Podobnie jak u większości innych producentów Rhoss  wykorzystuje obudowy z jednostek freonowych.
Tradycyjne filtry siatkowe.

Montaż podobnie na płycie ściennej.
 

Podejścia w kilku kierunkach

 

 

Różnica to instalacja zasilająca – wymaga miedzianych złączek zaciskowych.

 

Idrowall ma już w standardzie zawór trójdrożny. Jest też wyposażony w odpowietrznik wężownicy.
 

 

Sterowanie za pomocą pilota
 

Podsumowując.
Mam nadzieję, że ten wpisy przybliży stosowane przez nas rozwiązania.
O ogrzewaniu myślimy bardzo tradycyjnie.
Rurki, grzejniki, podłogówka. Wiemy co to jest i jak wygląda.

Natomiast samo słowo fancoil, czy jego tłumaczenie – klimakonwektor – nie budzi już w nas skojarzenia z takim czy innym urządzeniem.
Skoro nie wiem co to jest, to pewnie nie jest to zbyt popularne i ktoś chce mi to „wcisnąć”.
Wielu klientów reaguje następująco: nie, nie, nie… najlepiej taki przewymiarowany grzejnik dostosowany do niskich temperatur;

może być nawet 3 płytowy.
No cóż.
Można tak, można i tak

 

Cały proces odbywa się poprzez serwer/stronę www.onlinecontroller.eu i aplikację na urządzenia iPhone i iPad o nazwie Online Controller.

Z wstępnych informacji wynika, że to nie Daikin zarządza tą strona tylko firma trzecia.
Przyznam, że pierwszą rzeczą jaka mnie dość poirytowała, był brak języka polskiego.

Wśród kilkunastu języków na stronie, (w tym i słowacki), naszego niestety nie ma.
Mam nadzieję, że Daikin w najbliższym czasie to zmieni i wpłynie na developera zarządzającego aplikacją.
Chcąc sprzedawać moduły komunikacji, powinien przecież dostosować usługę do każdego rynku na którym chce działać.
Plusem natomiast jest fakt, że jest również wersja mobilna strony, lżejsza, przystosowana do korzystania ze smartphonów.

Ładuje się bardzo szybko na telefonie, nawet w przypadku transmisji GPRS.

 

Żeby rozpocząć korzystanie z aplikacji w telefonie, najpierw na serwerze musimy dodać nasz klimatyzator, a jeszcze wcześniej stworzyć własne konto.
Możemy to zrobić na dwa sposoby.
Pierwszy – tzw. instalacja samodzielna – self-installation – jeśli zakupiliśmy, zainstalowaliśmy i skonfigurowaliśmy moduł sterowania we własnym zakresie i nie potrzebujemy pomocy instalatora.
Drugi – skorzystać z pomocy firmy instalacyjnej i jej konta.
Różnica polega tylko na pierwszym kroku, jakim jest poziom instalatora, z którego dodajemy klienta.

 

W pierwszej kolejności, z zakładki Clients, dodajemy klienta i wybieramy jego rodzaj
natural – to klient indywidualny a legal – firma (możemy dodać europejski nr VAT).

 

Jest to o tyle istotne, że w przypadku wybrania potem bardziej rozszerzonego, płatnego  pakietu, otrzymamy fakturę.
Kiedy mamy już klienta, pora dodać użytkownika, czyli usera z zakładki user management.
Jeden klient czy organizacja, może mieć przecież szereg użytkowników zarządzających swoimi urządzeniami.
Tutaj istotny jest nasz e-mail, traktowany później jako nazwa użytkownika, oraz wybrane przez nas hasło, do logowania się w aplikacji.
E-mail potrzebny jest również do wysyłki raportów, o ile takowe będą nas interesować.

 

 

Końcowym etapem jest aktywowanie modułu sterowania klimatyzatora Daikin z zakładki sleeping split series, na podstawie jego adresu MAC (adres ten jest na obudowie modułu) i hasła ustalonego przy jego konfiguracji podczas instalacji.

 

Przy aktywacji otwiera się również ciekawy aplet, GPS Picker oparty na mapach google.
Z mapy możemy wybrać lokalizację naszego urządzenia, na podstawie której, aplikacja wyświetli nam później prognozę pogody.

 

Po poprawnej aktywacji, w zakładce Active split series zobaczymy nasz klimatyzator i jego stan, tj. nastawy, tryby oraz status (OK lub ewentualny błąd).

 

Tą zakładkę możemy później przeglądać w celach diagnostyki.

 

Przez pierwszy miesiąc po stworzeniu konta i dodaniu usera, mamy dostęp do wszystkich 3-ch pakietów, w celu ich przetestowania (tzw trial). Ich możliwości opisane są tutaj.
Dla przeciętnego użytkownika, która posiada do 9-ciu jednostek klimatyzacyjnych, w zupełności wystarcza pakiet basic, który jest bezpłatny.
Płatne pakiety pozwalają zarządzać większa ilością jednostek (ponad 9), otrzymywać zaawansowane raporty o przekroczeniu limitów temperatur, błędach, historii nastaw. Mają też krótsze czasy odświeżania menu.
Po miesiącu mamy otrzymać email z informacją o zakończeniu okresu trial i możliwości wybrania pakietu płatnego. Dotrze także do nas informacja o formie płatności.
Ale tego nie przerabiałem.

 

Przejdźmy do aplikacji.
Po jej uruchomieniu logujemy się z pomocą danych usera.

 

 

O ile komunikacja modułu sterowania z serwerem jest poprawna, to od razu powinien być widoczny nasz klimatyzator i jego podstawowe parametry tj. panująca w pomieszczeniu temperatura i tryb pracy.

W przeciwnym wypadku dostaniemy taką oto informację.

 

 

Dla naszej wygody, klimatyzatory możemy pogrupować (stworzyłem sobie grupę biuro)
Możemy też nadać im różne ikony, np. sypialnia, salon, gabinet itd

Po wejściu na konkretne urządzenie, widzimy jego pełne menu oraz aplet z aktualną pogodą i jej prognozą na najbliższe 5 dni. Taki miły dodatek.
Klimatyzator możemy zdalnie włączyć/wyłączyć, wybrać tryb pracy, nastawić żądaną temperaturę i odczytać tą aktualnie panującą w pomieszczeniu, wybrać tryb pracy żaluzji i prędkość wentylatora.
Poniżej jeszcze kilka zrzutów ekranów.

 

 

 

 

Całość działa dość płynnie.
Zwłoka czasowa (z uwagi na komunikację z serwerem), od wprowadzenia nastawy do reakcji urządzenia, wynosiła od kilku do kilkunastu sekund.

 

Podsumowując.
Online Controller nie jest oczywiście jakimś rewolucyjnym rozwiązaniem, ale ma kilka zalet.
Mały, zgrabny i wygodny w montażu

Sterownie klimatyzatorem przez ethernet, ale i jest możliwość zastosowania modułu wi-fi
Sterowanie klimatyzatorem z poziomu przeglądarki
Dla użytkowników smartphonów, bezpłatna, wygodna i miła dla oka aplikacja na iphona/ipada
Opcje zarządzania przez www zarówno dla użytkownika jak i dla instalatora.

Możliwość zarządzania całą grupą urządzeń.

 

I najważniejsza zaleta – jest dostępny i działa.
Katalogowa cena urządzenia to 980 zł netto. (chociaż dla naszych klientów mamy atrakcyjne promocje)
Wielu klientów pyta o takie własnie możliwości sterowania urzadzeniami klimatyzacyjnymi, a ja to pytanie kieruję do róznych producentów.
Dostaję wtedy informacje, że owszem,  że coś takiego chyba jest, często wymaga takie coś bardzo drogich i skomplikowanych modułów, bramek komunikacyjnych i protokołów sieciowych, można by to na specjalne zamówienie sprowadzić, itd, itp.
A jak to działa – nikt nie wie.

Jak działa OnlineController Daikin'a? – już wiemy

Jednym z nich jest możliwość zdalnego sterowania klimatyzatorami Daikin poprzez internet.

I o tym dzisiejszy wpis.

Usługa oferowana przez Daikina nosi nazwę OnlineController.

Tak wygląda jej logo.

 

Celowo piszę usługa, ponieważ rozwiązanie, które zaproponował Daikin, składa się z dwóch elementów.

 

Pierwszy element – to rozwiązanie sprzętowe, które pozwala na komunikację z urządzeniem klimatyzacyjnym poprzez sieć.

 

Drugi element – to usługa jaką możemy otrzymać z wykorzystaniem serwerów Daikina.
Kierowana jest ona zarówno do użytkownika końcowego jak i do instalatora.
Oprócz samej komunikacji i sterowania jednym urządzeniem, mamy możliwość monitorowania, generowania raportów, historii nastaw i błędów, wysyłania powiadomień dla całej grupy urządzeń. Usługa ta jest w trzech pakietach – jednym bezpłatnym i dwóch płatnych. Dostępna jest również dla niej bezpłatna aplikacja na telefon komórkowy iPhone i tablet iPad.

 

Dzisiaj opiszę ten pierwszy element, a następnym razem postaram się bardziej szczegółowo opisać samą usługę Daikina i aplikację.

 

Sercem onlinecontrollera jest mały moduł o wymiarach 64x60x17mm. Jest więc dość zgrabny.

 

 

 

 

 

 

 

Moduł zasilany jest z płyty elektroniki klimatyzatora.
Jak widać na zdjęciach – posiada port ethernet, do połączenia z lokalną siecią oraz porty dla połączenia lokalnego sterownika ściennego i/lub stacji pogodowej.
Sam moduł, wyposażony w ponad półmetrowy kabel wpinany do płyty elektroniki jednostki wewnętrznej.
Powstaje pytanie gdzie zamontować sam moduł?
Najlepiej jest spróbować zmieścić go w samym urządzeniu. (podpowiadam – można spokojnie znaleźć na niego miejsce).

Jeśli jednak nam się to nie uda, to można wykorzystać tzw. External Mounting Kit do montażu zewnętrznego, składający się z puszki i złączek przedłużających.

 

 

 

Zestaw ten pozwala zamontować moduł onlinecontrollera nawet do 150m od samego urządzenia klimatyzacyjnego.
Taką sytuację możemy mieć wtedy, kiedy nie jesteśmy np. w stanie doprowadzić do samego klimatyzatora kabla sieciowego, (ograniczenie ok. 100mb) lub… o tym za chwilę

 

Ktoś zapyta – a gdzie w 21-szym wieku wifi?
Oczywiście jest, ale….. nie do końca takie proste.
Możemy wykorzystać tzw wifi cable pack

 

 

Kiedy zobaczyłem go na zdjęciach ulotki byłem przekonany, że to port usb do którego podłączę zwykłego dongla wifi.
Niestety po zakupie okazało się, że tak nie jest.

Jest to tylko zasilanie 5V jakie możemy wyprowadzić z modułu do zasilania routera wifi z technologią WISP.

Router ten kupujemy we własnym zakresie. Ma on za zadanie przechwycić sygnał wifi i przekierować go na port ethernet modułu onlinecontrollera krótkim kablem sieciowym.
Na serwisach aukcyjnych znalazłem takie urządzenia w cenie 60-80 zł.
A w mediamarkt widziałem router cerberusa w cenie 130 zł.
Są to urządzenia wielkości smarfona, zasilane właśnie z usb.
Niestety w klimatyzatorze już tego nie zmieścimy.
I to jest ta sytuacja, kiedy możemy wyprowadzić moduł kilka czy kilkanaście metrów dalej, i tam połączyć go z routerem wifi.
Warto więc przy montażu klimatyzatora oda razu doprowadzić sobie do niego kabel sieciowy.

Schemat podłączenia jest następujący.

 

 

Teraz kilka zdjęć, jak to wygląda w praktyce. Testy zrobiliśmy u nas w firmie na stanowisku serwisowym na jednostce Emura, którą opisywałem 2 tygodnie temu.
 

 

 

Trzeba było trochę pokombinować z wtyczkami, ale udało nam się ładnie wyprowadzić kabel do tyłu urządzenia.
Nie montowaliśmy modułu w środku – chcieliśmy mieć łatwiejszy dostęp do niego podczas konfiguracji.

I tutaj było trochę zabawy.

Moduł może pracować ze statycznym adresem IP lub dynamicznym, przydzielanym przez serwer DHCP routera w naszej sieci domowej czy firmowej. 
Trzeba więc mieć trochę wiedzy informatycznej, i rozumieć  pojęcia co to jest adres IP, jak go ustawić i jak się zmienia parametry sieci.

 

Po zmianie parametrów sieci, zapory, portów routera, udało się nawiązać połączenie z modułem poprzez przeglądarkę internetową.
Po prostu naszemu modułowi musimy przypisać konkretny adres sieciowy, np. 192.168.1.10, a następnie adres ten wpisać w pasku przeglądarki internetowej.

Połączenie pozwala na dwie rzeczy.

Pierwsza – zmienić szereg parametrów modułu związanych z bezpieczeństwem, siecią, generowaniem raportów, mailami, na które mają być one wysyłane, aktualizacją, sterowaniem grupowym, limitami temperatur alarmowych, itp.
Poniżej kilka zrzutów ekranu.

 

 

 

Druga rzecz jaką możemy realizować z pomocą przeglądarki to sterowanie podstawowymi  funkcjami klimatyzatora, takimi jak włącz/wyłącz, tryb pracy, temperatura, prędkość wentylatora, ruch kierownic, włączanie timera/programu i odczyt temperatury wewnętrznej i zewnętrznej w pomieszczeniu.
Do tego mamy proste menu nazwane Easy

 

oraz takie graficzne nazwane Nice. (To własnie ono wymaga obsługi java przez przeglądarkę)
 

 

A tutaj filmik pokazujący jak to działa z poziomu przeglądarki w formacie .mp4 OnlineController PC oraz w formacie .avi OnlineController PC

 

Jeśli mamy telefon z dostępem do sieci oraz przeglądarką internetową, to będąc w swojej sieci, możemy sterować urządzeniem klimatyzacyjnym z poziomu telefonu.

Tutaj film pokazujący jak to działa w formacie .mp4 OnlineController phone oraz w formacie .avi OnlineController phone

Powstaje pytanie – co jeśli jestem poza domem, poza swoją siecią domową?

Tutaj musimy trochę pokombinować, chociaż nie jest to trudne.

Przede wszystkim musimy posiadać stały adres IP, przyznany nam przez operatora.
Część dostawców internetu przydziela taki stały adres w cenie abonamentu, a u innych trzeba za niego zapłacić.
Naszym dostawcą jest Vectra i za taką usługę płacimy w firmie 9 zł miesięcznie.

Następnie możemy rozwiązać komunikację na dwa sposoby.
Pierwszy – w naszym routerze ustawiamy przekierowanie portów na adres wewnętrzny naszego modułu.
Drugi – nasz router powinien pozwalać na skonfigurowanie połączenia VPN z naszą siecią domową, a telefon takie połączenia obsługiwać.
VPN – to takie połączenie tunelowe, dzięki któremu nasz router widzi nasze urządzenie (telefon czy PC) tak jak bysmy byli w domu i przydziela mu własny adres.
Sprawdzałem jak to działa z poziomu sieci komórkowej.
Po zestawieniu połączenia VPN, wybrałem adres klimatyzatora i już miałem dostęp do wszystkich funkcji.

 

Tutaj podaję listę kompatybilnych urządzeń klimatyzacyjnych daikin, które mogą współpracowac z OnlineControllerem - List-of-compatible-units

 

A jeśli nie mamy odpowiedniego routera, stałego adresu IP, VPN i tych wszystkich cudów informatycznych, to co wtedy?

Wtedy możemy skorzystać z dedykowanej aplikacji, na razie tylko na iphone’a i iPada’a, i realizować sterowanie poprzez serwer Daikina.

Ale o tym napiszę za tydzień lub dwa

 

Sposób wpięcia do układu hydraulicznego.
Kominek do instalacji z pompą ciepła możemy wpiąć na dwa sposoby.
Pierwszy opisałem ponad rok temu tutaj. Robimy to poprzez wymiennik płytowy.
Po jednej stronie mamy kominek, a po drugiej zasilanie naszej instalacji grzewczej.
Nie możemy też zapomnieć o zaworze mieszającym, bo temperatury uzyskiwane z kominka nie nadają się do podłogówki.
Kominek z płaszczem wodnym, to w zasadzie taki kocioł na paliwo stałe, który pracuje w układzie otwartym, czyli bez ciśnienia (naczynie wyrównawcze otwarte przelewowe). Natomiast instalacja grzewcza pompy ciepła pracuje w układzie zamkniętym (naczynie przeponowe ciśnieniowe).
Pompę ciepła czy kocioł gazowy możemy wyłączyć. Ale rozpalonego kominka już nie. I stąd ten układ otwarty, by na wypadek zagotowania się wody w instalacji, została ona wyrzucona przez naczynie przelewowe do kanalizacji, bez wzrostu ciśnienia.
Ponieważ nie da się tych instalacji pomieszać, więc najczęściej kominek jest już wyposażony we własny wymiennik płytowy pierwotny i własną pompę obiegową.
Aktualnie mamy na tapecie kominek pracujący w układzie zamkniętym,  z zaworem bezpieczeństwa i chłodnicą. W wypadku zagotowania się wody, następuje otwarcie zaworu, a kominek jest chłodzony wodą z sieci wodociągowej, która jest zrzucana do kanalizacji.

(ale co przy braku wody?)

 

Drugi sposób wpięcia kominka to zastosowanie zbiornika buforowego.
Pompa ciepła, równolegle z kominkiem ładuje bufor, a za buforem pojawia się jeszcze jedna pompa obiegowa z zaworem mieszającym by zasilić naszą instalację.
Przy czym, o ile nie stosujemy wymiennika płytowe pierwotnego, to bufor musi mieć wężownicę.

 

Podsumowując – w zależności od stopnia zaawansowania instalacji i naszego spokojnego snu, potrzebujemy 1 lub 2 wymienniki płytowe, 2 lub 3 dodatkowe pompy obiegowe, zawór mieszający z siłownikiem, bufor z wężownicą lub bez.

No i sam kominek z płaszczem wodnym, który w porównaniu z tradycyjnym kominkiem tani nie jest.
Lekko licząc jest to dodatkowe 10 tys zł, a przy większym zaawansowaniu instalacji nawet 15 tys zł..

 

Zabezpieczenie zrzutu ciepła
Skoro kominka nie da się zatrzymać, to coś musi to ciepło odebrać.
Tym czymś może być tylko instalacja ogrzewania, zasobnik cwu i nasz bufor
Podawałem już tutaj taki przykład, że w przypadku domu z zapotrzebowaniem 10kW dla -20 stopni, rozpalenie kominka 10-15 kW przy temp 0 stopni, powoduje, że mamy 5-10kW nadwyżki mocy.
Taki kominek załaduje nam 300l bufor w 1,5 do 3 godzin. Zasobnik 200-300 litrów jeszcze szybciej, bo zazwyczaj w momencie rozpoczęcia palenia jest w nim ciepła woda o temp. 40-50 stopni.
Jeśli więc w jesienny wieczór chcemy posiedzieć kilka godzin przy kominku, to co dalej z tą nadwyżką ciepła zrobić?

Mamy kilka takich instalacji, ale w większości z nich pojawia się problem właśnie z przegrzewem.
Podłogówka, czy to przez wymiennik czy to przez bufor nie jest już w stanie odebrać ciepła, a w zbiorniku cwu mamy już 80-90 stopni i z zaworu bezpieczeństwa prawie ciurkiem leje się już woda.
A klient ładuje kominek i zaciera ręce, jak mu się fajnie pali.
Jak dobieramy pompę ciepła to myślimy przez pół roku 8 czy 10 kW.
A jak kupujemy kominek z płaszczem wodnym – to bez mrugnięcia 10-15 kW.
Oczywiście możemy mieć bufor 500 i 1000 litrów. Zwłaszcza w domu 100-150m2 ten ostatni to marzenie.
Oczywiście kominek ma też jakąś swoją regulację. Dławienie dostępu powietrza do spalania i odprowadzenia spalin.
Ale nadwyżka ciepła jest i tyle.

 

Oszczędności
Kominek z płaszczem wodnym ma nam zapewnić oszczędności. Jakieś oszczędności.
Przy pompie ciepła powietrze-woda i średniorocznym COP na poziomie 3, koszt 1 kwh to ok. 20 groszy. Przy gruntowej jest to kilkanaście groszy.
Natomiast dla drewna zejdziemy do poziomu 10-12 groszy za kwh.
Oznacza to, że na 1 kwh zaoszczędzimy co najwyżej 10 groszy.
Załóżmy, że nasz dom potrzebuje rocznie na cele grzewcze 15 tys kwh.
Jeśli więc teraz przez cały sezon grzewczy zamiast używać pompy ciepła, będziemy palić w kominku, to zaoszczędzimy 1500 zł.
Jak to się ma do inwestycji?
Z tą kwotą wiąże się też kolejna uwaga.

 

Częstotliwość palenia
Jak często chcemy palić w naszym kominku z płaszczem wodnym?
Raz dziennie? I ile godzin dziennie?
Ile wyrwiemy oszczędności z tej kwoty 1500zł?
I co z paleniem w ciepłym okresie, kiedy za oknem mamy +5 stopni?

 

Zabezpieczenie mocy na wypadek awarii lub silnych mrozów
Jest to jeden z argumentów jakie podają klienci.
Zabraknie prądu, popsuje się pompa ciepła, za oknem -30 stopni, a ja tu mam kominek.

Jeśli zabraknie prądu, to kominek z płaszczem wodnym bez zasilania dla pracy pomp obiegowych jedynie się zagotuje.

Jak zepsuje się pompa ciepła, to najczęściej i sterowanie, więc musi ono być dość zaawansowane, by po awarii pompy ciepła, układ hydrauliczny przerzucił się automatycznie na kominek.
Natomiast standardowy kominek, ogrzewający w domu powietrze rzeczywiście może pełnić funkcję zabezpieczenia domu na wypadek awarii.

Jeśli chodzi o silne mrozy – to tutaj kominek z płaszczem wodnym bez wątpienia spełni swoje zadanie. Zwłaszcza, że pompy ciepła dobiera się zazwyczaj jako niedowymiarowane.
Ale to samo zrobi standardowy kominek. Oczywiście nie rozprowadzi ciepła po budynku tak równomiernie jak podłogówka z buforem, ale na pewno nie zmarzniemy.
Trochę przegrzejemy salon z kominkiem a reszta ciepła pójdzie na pokoje.

 

Jakość palenia
Tutaj nie mam własnych doświadczeń, a nie zawsze spływają do nas informacje zwrotne od klientów.
Pojawia się jednak informacja, że w kominkach z płaszczem wodnym, komora spalania jest stale wychładzana i ma niższą temperaturę, przez co szyba z kominka o wiele szybciej ulega zakopceniu w porównaniu z tradycyjnym kominkiem.
Czy tak jest w istocie? Może ktoś potwierdzi lub zaprzeczy.

 

Aspekt instalacyjny
Co prawda jak klient chce wydać 10 tys zł więcej, to nie powinienem się zastanawiać, tylko montować mu te wszystkie pompy, wymienniki, zawory, bufory, naczynia itd. itp.
Ale dla mnie taki układ to tylko kłopot.

Jest czasochłonny w montażu.
Ponieważ nie wykonujemy kominków jako takich i ich nie sprzedajemy, więc wymaga szeregu ustaleń z ekipą kominkową, a ta zazwyczaj nie chce dotykać się instalacji hydraulicznej.
Wreszcie rodzi w przyszłości problemy eksploatacyjne z przegrzaniem.
Jak pytam na wstępie klienta jak często chce palić w kominku z płaszczem wodnym, to odpowiada, że w zasadzie w cale. Tylko przy mrozach, jak by dom miał się wychłodzić.
Bufor 1000l nie wchodzi w grę, co najwyżej 200-300litrów
Potem po pierwszym rachunku za prąd, który odstaje od dotychczasowych, (bez pompy ciepła), postanawia sprawdzić jak to będzie z samym kominkiem i pali na całego.
I pojawia się problem z odbiorem ciepła.

 

Moje wnioski – bo zdaję sobie sprawę, że część klientów, firm czy instalatorów ma zupełnie inne zdanie na ten temat.
Kominek tradycyjny – jak najbardziej. Taki też eksploatuję.
Natomiast nie potrafię sobie odpowiedzieć na pytanie postawione na początku wpisu, PO CO łączyć z pompą ciepła kominek z płaszczem wodnym.
A ściślej co da mi taki układ i jakie korzyści odniosę w stosunku do tradycyjnego kominka.

Daikin sprzedaje urządzenia w 4-ch klasach – Premium, Professional, Comfort i Standard.
Do tej pierwszej klasy należy właśnie Emura.
Kiedy Daikin wprowadził ją na rynek, towarzyszyła temu kampania reklamowa pod hasłem  „Forma, Funkcja, Przemiana”.

Można również wejść na dedykowaną temu urzadzeniu stronę Daikina.

Warto przypomnieć, że pierwsze klimatyzatory na rynek europejski wprowadził właśnie Daikin w latach 70.
Wyglądem nie wiele przypominały one dzisiejsze jednostki, choć funkcjonalnie oczywiście chłodziły

 

 

I to funkcjonalność właśnie była stawiana na pierwszym miejscu, a design pozostawał daleko w tyle.
Sam fakt, że mamy w domu urządzenie, które chłodzi, wprawiał w zachwyt, a to, że wyglądało tak, a nie inaczej, nie miało już specjalnego znaczenia.
Kiedy jednak przedmioty stają się tymi powszednimi, codziennego użytku, to chcemy by cieszyły nasze oko i harmonizowały z całą resztą. Tak jest z każdą rzeczą.
Począwszy od sztućców, idąc przez meble, a na kształcie muszli, umywalce czy baterii przy niej zamontowanej kończąc.

Typowy ścienny, plastikowy, (w kolorze kawa z mlekiem), klimatyzator, który jeszcze 10-15 lat temu oglądaliśmy głównie w biurach czy bankach i utożsamialiśmy sobie z luksusem, teraz nie zawsze już pasuje do naszego salonu czy sypialni. A mówiąc ściślej – w zasadzie zawsze NIE pasuje.
I to ma zmienić Emura.
Jest to pierwszy europejski projekt Daikina, stworzony przez biuro projektowe z Hamburga Design 3.
Nie chcę powtarzać tutaj sloganów z ulotek reklamowych, więc zacytuje tylko jeden z nich.

 

 

Przejdę natomiast do takiego bardziej swojskiego opisu.
U klienta, podczas montażu, zazwyczaj nie ma czasu na pochylenie się nad urządzeniem, więc postanowiliśmy zamontować Emurę u nas w biurze, na naszym stanowisku szkoleniowo-prezentacyjnym.

 

Emura przyjeżdża do nas bardzo precyzyjnie zapakowana. Oprócz bloków styropianowych, przednia płyta ze szczotkowanego aluminium, zabezpieczona jest dodatkowo grubą folią.

 

 

I nic dziwnego. Emura wymaga pewnej kultury technicznej.
Koszt tej płyty to ponad tysiąc złotych. Zarysowanie jej czy wgniecenie podczas montażu, to katastrofa i porażka.

Pierwsze co rzuca się w oczy, to właśnie ta płyta alu, z mieniącym się niczym hologram, delikatnym logo Daikin.

 

 

 

Jednostka jest wyjątkowo płaska – raptem 155mm.
Wszystkie elementy, łączące plastik i aluminium idealnie do siebie pasują. Sztywno i dokładnie, bez żadnych szpar, szczelin, trzeszczenia plastiku.
Aluminium jest matowe, nie łapie tzw. „palców”.
Żadnych ostrych plastikowych krawędzi, takich widocznych z formy czy wtryskarki.
Miałem już wiele klimatyzatorów w ręku, różnych firm i różnica jest naprawdę odczuwalna.
Poniżej kilka zdjęć.
 

 

 

Nawet, tak wydawało by się zwyczajna rzecz, jak zmywalny filtr siatkowy – robi wrażenie.
Siatka jest wytrzymała, a przy tym tak delikatna, że nie widać w ogóle oczek.
Ale bełkot marketingowy z tym filtrem, ktoś powie. Tak???
To zamieszczam poniżej kilka zdjęć tych filtrów.

Po prawej filtr siatkowy z innego invertera ściennego, należącego również do górnej półki, a po lewej filtr z Emury.

 

 

 

 

 

Jest różnica?
Ponieważ z tymi urządzeniami mam kontakt na co dzień, więc pewne różnice wychwytuję  od razu. I Emura naprawdę zrobiła na mnie wrażenie.
Oprócz filtra siatkowego jest jeszcze tytanowo-apatytowy, fotokatalityczny filtr powietrza, wychwytujący zapachy oraz neutralizujący nawet bakterie i wirusy, wystarczający na 3 lata pracy urządzenia.

 

 

 

W dolnej części obudowy, na spodzie jednostki zlokalizowany jest okrągły podświetlany sygnalizator trybu pracy.

W zależności od koloru, sygnalizuje nam na czerwono tryb grzania, na zielono osuszania, na niebiesko chłodzenia, na biało tylko nawiew i wreszcie na pomarańczowo tryb timera.
Zdarza się przecież, że nie tak naciśniemy przycisk pilota i nie jesteśmy pewni, czy klimatyzator przyjął polecenie czy nie. Tutaj od razu widzimy w jakim trybie jest nasze urządzenie.

 

Urządzenie pracuje poprzez otwarcie i przesunięcie w górę przedniej, aluminiowej płyty.

 

 

Nadmuch realizowany jest poprzez układ dwóch kierownic.

 

Emura przeznaczona jest do wysokiego montażu na ścianie.
W trybie chłodzenia, jest w stanie realizować nadmuch zupełnie poziomo, ponad głowami użytkowników, przez co struga chłodnego powietrza równomiernie opada, mieszając się z powietrzem ciepłym, wykorzystując, tzw efekt Coandy. Unikamy wtedy przeciągu i podmuchów chłodnego powietrza.
W trybie ogrzewania możemy zrealizować nadmuch zupełnie poziomo. Dzięki temu struga powietrza sięga posadzki, a my unikamy tworzenia się w pomieszczeniu poduszki ciepłego powietrza pod sufitem.
Co ciekawe – jeśli w trybie chłodzenia czy osuszania pozostawimy kierownice skierowane w dół, to po 1 godzinie zostaną automatycznie uruchomione by uniknąć skraplania się na nich wody.

 

Pod przednim panelem, w trakcie pracy widzimy również czujnik ruchu, tzw. magiczne oko. Jeśli przez 20 min. nie zarejestruje ono ruchu w pomieszczeniu to przejdzie w stan oszczędzania energii.

Tak Emura prezentuje się w całości.

 

Do sterowania mamy wygodny, biały podświetlany pilot, z wyświetlaczem pokrytym szkłem.

 

 

Tutaj też od razu widać różnicę w stosunku do pilotów konkurencji i nawet do pilotów z wcześniejszych modeli klimatyzatorów Daikin. To właśnie podświetlenie i krystaliczne pokrycie wyświetlacza.

Kilka słów o funkcjach i możliwościach które odróżniają go od konkurencji.

Wyjątkowo cichy i wydajny wentylator; 5 biegów + silent + auto.
W trybie silent zaledwie 22 dbA – w zasadzie jest niesłyszalny, chociaż w tym trybie przerzuca ciągle ponad 200m3/h

 

Tryb Comfort – nawiew poziomy i pionowy odpowiednio w trybie chłodzenia i grzania.

Czujnik ruchu – po 20 minutach nieobecności zmiana temp. o +/- 2 stopnie zmniejszenie biegu wentylatora

 

Tryb Quiet - w odróżnieniu od silent, ogranicza nam głośność agregatu; szczególnie ważne w zwartej zabudowie, szeregowcach, balkonach kamienic itd.

 

Tryb Econo – ogranicza pobór prądu przez urządzenie (agregat + jedn. wewnętrzna) – załóżmy, że mamy ograniczoną moc w mieszkaniu, co często zdarza się w starszym budownictwie, gdzie nie zawsze możemy wymienić instalacje elektryczną; a tutaj latem pracuje pralka, zmywarka i do tego suszymy głowę przed imprezą. Wejście w tryb Econo ograniczy pobór prądu, bez konieczności wyłączania urządzenia.

 

Komfortowy programator – 4 programy dziennie na każdy dzień tygodnia.

 

Oprócz designu i komfortu, Emura oferuje również rewelacyjne parametry.

Klasa energetyczna A.
Praca w trybie grzania do -15 stopni, a więc prawie całoroczne ogrzewanie.

 

Widać to już po samej konstrukcji tylnej ściany agregatu.
Zabezpieczony i odsunięty od lameli czujnik temperatury zewnętrznej oraz odsunięta krata.
Zabezpiecza to wymiennik oraz czujnik przed narastaniem lodu, które może spowodować problemy w odszranianiu.

 

 

Zaraz padnie pytanie, ale z jakim COP ta Emura tak pięknie grzeje?
Producent podaje tabele mocy na grzaniu tylko do -10 stopni.
Ale i tak wartość COP dla -10 jest imponująca – prawie 3,2

 

 

Dla wartości nominalnych, tj. +7 stopni COP wynosi 4,36, a jednostka 25 osiąga moc nominalną prawie 3,5 kW.
Inwerter jest w stanie zwiększyć nam moce nominalne.
Maksymalna moc chłodnicza 25-ki to 3 kW, a grzewcza prawie 4,5 kW.

 

Głośność agregatu w trybie Quiet to 43 dbA – spełnia więc wszystkie wymagania dla budownictwa mieszkaniowego.

 

Agregaty współpracujące z jednostkami wewnętrznymi klasy premium posiadają jeszcze jedną ciekawą funkcję – funkcję oszczędzania energii, którą uaktywnia się poprzez specjalną zworkę wewnątrz agregatu.

 

Domyślnie w agregatach podtrzymywane jest zasilanie w celu wygrzania sprężarki.
Przy tej wielkości jednostek są to moce rzędu 45-50 wat.
Uaktywnienie tej funkcji ogranicza pobór w trybie standby o 80%

 

Przy projektowaniu Emury pomyślano nawet o instalatorze. Płyta montażowa ma wytrasowane marki z podanymi odległościami od wyjścia skroplin czy króćców lini chłodniczej oraz odległością do krawędzi obudowy.

Ułatwia to montaż jednostki na ścianie.

 

 

Może nie dość dobrze widać to na zdjęciu, ale jest bardzo pomocne.

Tak jak i szereg otworów montażowych umożliwiających korektę wypoziomowania przy montażu.

 

W sieci znajdziemy szereg zdjęć, ulotek, reklam i filmików pokazujących jak działa Emura.
Nie ma sensu tego powielać.
Mogę tylko powiedzieć, że Emura w pełni zasługuje na klasę Premium do jakiej należy,
Od kilku lat eksploatuję u siebie w domu Prestige’a, ale gdybym miał ponownie wybierać – zdecydowałbym się właśnie na Emurę.

Producent prawie każdej pompy ciepła oferuje możliwość chłodzenia. Do tego oferta niezależnych urządzeń klimatyzacyjnych jest ogromna.

Potrzebuję więc klimatyzacji, czy nie? Czy klimatyzacja jest niezbędna?

Oczywiście, że nie.

 

Bez klimatyzacji żyli nasi rodzice, dziadkowie, ich dziadkowie. Możemy żyć i my.
Ale świat idzie do przodu. Zmienia się.

I to nie tylko pod kątem naszego poczucia komfortu, ale i zmieniają się czynniki zewnętrzne, które na niego wpływają.

Dla jednych klimatyzacja to komfort, za który trzeba zapłacić.
Dla innych to wyrzucone pieniądze i zbytek.

 

Jeden czuje się mokry i spocony jak szczur, a inny lubi jak jest ciepło.

Na pytanie o klimatyzację, dostaję więc różne odpowiedzi.
Często wynikające z niewiedzy i panujących mitów.

 

Pierwszy z nich – mit dobrze ocieplonego domu.
Nie potrzebuję klimatyzacji bo mam dobrze ocieplony dom.

 

By ten mit rozwiać, trzeba napisać kilka słów o tym skąd się bierze latem ciepło w naszym domu i co wpływa na temperaturę w nim panującą.
Dom nagrzewa się od tzw. zysków ciepła.

Podstawowym zyskiem ciepła w naszym domu jest nasłonecznienie, oddziaływujące na przegrody budowlane, czyli ściany, dach i okna.

Te ostatnie mają największy wpływ na wzrost temperatury, ponieważ okna przepuszczają 70-90% całkowitej energii słonecznej na nie padającej.

Część promieni słonecznych padających na szybę, odbija się, część ogrzewa ją o kilkanaście czy nawet ponad 20 stopni więcej od temperatury powietrza, a część przechodzi do pomieszczenia ogrzewając jego wnętrze.
Ile tego ciepła jest? W watach od 300 do nawet 700 Wat na 1 m2 okna, w zależności od kąta nachylenia okna, kierunku do stron świata i pory dnia.
Można więc powiedzieć, że każde okno to taki grzejnik od kilkuset Wat wzwyż, pracujący latem.
A ile mamy okien???

Każdy sam sobie najlepiej policzy i odpowie na pytanie, czy latem, nawet normalny dzień, bez słońca i z temperaturą 20 stopni, właczy sobie ogrzewanie o mocy kilku czy kilkunastu kw.

 

Ważne jest teraz, co się dalej z tym ciepłem dzieje.
Nagrzana szyba oddaje to ciepło do pomieszczenia na zasadzie konwekcji.
Natomiast wpadające do środka promieniowanie ogrzewa wnętrza, ściany, podłogę, meble, a w domu rośnie nam temperatura.

Jak na to wpływa nasze dobre ocieplenie?

Każdy budujący wie, że strata ciepła przez przenikanie to  A x k x dt, czyli pole powierzchni x współczynnik przenikania x różnica temperatur.
Zimą sprawa jest oczywista. Powierzchni nie zmienimy, dt to 40 stopni (od -20 do +20), więc im mniejszy współczynnik tym mniejsza strata ciepła.

Ale latem sytuacja jest odwrotna.
Skoro ciągle grzejemy pomieszczenie naszym grzejnikiem okiennym i mamy w nim już 30 stopni, a na zewnątrz też mamy 30 stopni, to jaką mamy różnice temperatur? Jaki jest tego skutek i jaka strata?
Ciepło zgromadzone w pomieszczenie nie może wydostać się na zewnątrz.
Nawet w godzinach wieczornych i nocnych, kiedy nie ma już słońca, a na zewnątrz jest kilka stopni mniej, ta nasza dobra izolacja trzyma tylko to ciepło w domu.
A trzyma je znakomicie, zwłaszcza, że dt to tylko kilka stopni.

 

Ponadto na skutek promieniowania, powierzchnie ścian również nagrzewają się  powyżej temperatury wewnątrz budynku, powodując odwrotny kierunek napływu ciepła; właśnie do środka.

 

Pojawia się pytanie, dlaczego w starym budownictwie jest przyjemnie i chłodniej?
Odpowiedź jest prosta – głównie akumulacyjność (i relatywnie mniejsze przeszklenia).

Ciepło właściwe większości materiałów budowlanych nie przekracza 1 kJ/kg*K (jest ponad 4x mniejsze od wody). To ono ma wpływ na ilość ciepła jakie pomieści w sobie konstrukcja budynku.
Można więc powiedzieć, że im cięższy jest budynek, im większa jest jego masa, grubsze ściany, stropy itd, tym jego akumulacyjność cieplna jest większa.
Stare budownictwo to cegła, beton, grube ściany, grube stropy, tynki.
Promieniowanie i ciepło, które dostają się do środka najpierw ogrzewają konstrukcję i wnętrze, a dopiero potem podnosi się temperatura powietrza.
W starym budownictwie przesunięcie czasowe od momentu szczytu nasłonecznienia do sytuacji, kiedy konstrukcja nie jest już w stanie zakumulować więcej ciepła i podnosi się temperatura, wynosi nawet do 2-3 godzin. Szczyt nasłonecznienia (największe obciążenie cieplne), trwający  kilka godzin mija, a konstrukcja jest tym buforem, który hamuje nadmierny wzrost temperatury.

 

A co w nowoczesnym i lekkim budownictwie ma zakumulować to ciepło? Ściany gipsowo-kartonowe na poddaszu, wełna mineralna, podłoga z paneli i lekkie meble?

Tak więc dobra izolacja domu nie jest żadnym argumentem za brakiem klimatyzacji.
Wręcz przeciwnie.

 

Przejdźmy do kolejnego mitu – Afryka.
Jeden z klientów zapytany o klimatyzację,  powiedział mi, że nie żyjemy przecież w Afryce.
Czy dla tego jednego, góra dwóch tygodni w roku opłaca się montować klimatyzację?
Na to pytanie nie odpowiem. Nie będę też analizował danych klimatycznych.

Ale zadam inne pytanie.
Czy mamy w samochodzie klimatyzację?
A jeśli tak, to czy potrzeba by z niej skorzystać pojawia się tylko jeden tydzień w roku?
A przez resztę jeździmy z otwartym oknem?
Odpowiedź dał nam ubiegły, pierwszy wiosenny słoneczny weekend. Na zewnątrz zaledwie 16-18 stopni.

A w środku?

 

Mit wentylacji.
Często słyszę następującą odpowiedź.
Ależ po co mi klimatyzacja, skoro zainwestowałem w wentylację mechaniczną z odzyskiem ciepła?

 

Jeden z klientów starał się to wyjaśnić w następujący sposób.
Czy centrala działa również w druga stronę, tj. odzyskuje ciepło/chłód jak na zewnątrz jest ciepło, a w środku chłodniej?
Tak – odpowiadam.
Wobec tego jak w środku, po chłodnej nocy mam i w domu chłodniej, to przecież dzięki wentylacji z odzyskiem ciepła (chłodu) też będę miał chłodniej?

 

No nie do końca. Przecież centrala nie produkuje sama w sobie chłodu.
Gdyby w domu działała klimatyzacja, to jej eksploatacja byłaby tańsza dzięki odzyskowi chłodu w centrali.
Ale bez klimatyzacji, centrala nadmuchuje przecież ciągle gorące powietrze do budynku.
W krótkim czasie temperatura się wyrówna i nie ma już czego odzyskiwać.

 

Do tego mitu, dokłada się mit o GWC.
Niestety wdmuchanie do domu 250 m3/h powietrza o temperaturze 20-tu czy nawet kilkunastu stopni, nie spowoduje, że w budynku tyle właśnie będzie.
Moc chłodnicza przeciętnego GWC (właśnie te 250-350m3/h) nie przekracza 1,5-2kW
Rozprowadzenie takiego strumienia po budynku spowoduje, że do każdego pomieszczenia dostaniemy 100-200 Wat mocy chłodniczej. A potrzebujemy 5-10x tyle.
Taką moc chłodniczą można porównać z tzw klimatyzerami sprzedawanymi w marketach, do których wrzucamy kostki lodu i oczekujemy… no właśnie czego oczekujemy?
Klimatyzerami można sobie klimatyzerować.
Natomiast dla klimatyzacji potrzebny jest klimatyzator.

 

Mit szkodliwości.
Nie ulega wątpliwości, że spędzenie kilku godzin w strumieniu zimnego powietrza z on/off-owego klimatyzatora, który dmucha nam na plecy (o!!! jeszcze do tego nocna koszulka na ramiączkach), trudno nazwać komfortem.
Postrzał, tzw przewianie, przeziębienie itd – to właśnie możliwe skutki.
Do tego nakładają się informacje o grzybach, pleśniach itd.
Powiedzenie, że lepiej źle siedzieć niż dobrze stać nie odnosi się niestety do klimatyzacji.

To nie prawda, że lepsza jest najtańsza klimatyzacja niż żadna.
Tak jak do kapitalnego remontu nie nadaje się wiertarka udarowa za 24,90 zł, tak i dla komfortowego sklimatyzowania sypialni nie nadaje się klimatyzator z marketu za 899 zł.
Inna klimatyzacja jest w barze i pubie, inna w biurze, a jeszcze inna w domu.

I wreszcie o każdą klimatyzację trzeba dbać. Nie ma co się dziwić, że klimatyzator, w którym od roku nie czyszczono filtrów i nie płukano miski na skropliny, po prostu śmierdzi.

 

Podsumowując.
Klimatyzacja tania nie jest i można bez niej żyć.
Jeśli rozwianie powyższych mitów wpłynie na decyzje o zakupie, to będę się cieszył.
A jeśli klimatyzacji po prostu nie chcemy – też to rozumiem.

 

 

Ubiegły tydzień spędziłem na nartach.
Ze względu na oczywiste skrzywienie zawodowe, moją uwagę zwróciło urządzenie zlokalizowane na stoku, kilkanaście metrów za armatką śnieżną, podobne do dużego agregatu klimatyzacyjnego wody lodowej.
No coś tu nie gra – zima, mróz, szeroki ośnieżony stok, za nim las,  a tutaj ktoś, coś chłodzi?
Ale co tu chłodzić i po co chłodzić, jak jest -6 stopni?
Pstryknąłem więc poniższe zdjęcie, z zamiarem późniejszego rozgryzienia tematu.

 

I tak trafiłem na stronę firmy TechnoAlpin.
Okazuje się, że na powyższym zdjęciu jest wieża chłodnicza do schładzania wody.
A woda ta, jest podawana do takiej oto armatki śnieżnej.

 

Pytanie po co ją trzeba chłodzić. Nie jest zimą dość zimna?
I tak zacząłem szukać informacji jak powstaje śnieg i działa armatka śnieżna.

Z pozoru sprawa wydaje się prosta.
Woda pod ciśnieniem podawana jest do armatki, ta z kolei ją rozpyla, a rozpylona woda w powietrzu zamarza i….. mamy śnieg.
O ile zamarza – bo tu jest właśnie haczyk.

Ściągam więc sobie ulotkę armatki śnieżnej by zgłębić trochę temat, a tam znajduję informacje o dyszach nukleacyjnych. (Co za słowo).
Szukam więc dalej…

Wydaje nam się, że woda zamarza w temperaturze 0 stopni i tym warunkiem jest tylko i wyłącznie temperatura.
Otóż nie zupełnie.
Proces zamarzania zapoczątkowany jest zjawiskiem nukleacji czyli tworzenia się zarodka, kryształu lodu.
W „normalnej”, nie destylowanej wodzie, mamy szereg innych związków czy zanieczyszczeń w postaci ciał stałych.
Jeśli mamy temperaturę ujemną, to cząsteczki wody gromadzą się na powierzchni takich zanieczyszczeń, kondensują i przechodzą w lód. Tworzy się zarodek kryształu lodu i zapoczątkowanie tego procesu może zaczynać się już w temperaturze 0 stopni, ale i w niższej.
Np. w destylowanej wodzie, gdzie jej cząsteczki nie mają na czym krystalizować w lód, zjawisko nukleacji czyli w uproszczeniu zamarzania, zachodzi przy -40 stopniach. Tak. W tej temperaturze destylowana woda może jeszcze być w stanie ciekłym

Wróćmy do armatki.
Drobinka wody z niej wystrzelona ma temperaturę od jednego do kilku stopni.
Taka kropelka zaczyna w powietrzu ochładzać się i parować, a na skutek tego jej temperatura spada i zamarza.
Ale nie w 0 stopni. Temperatura tej kropelki, zanim zamarznie, spadnie do tzw. temperatury termometru mokrego. (WT od słów wet bulb czyli mokra bańka)

Cóż to takiego?

To co wisi nam za oknem, to termometr tzw. suchy.
Jak rurkę termometru owiniemy mokrą gazą czy szmatką, to termometr będzie pokazywał nieco niższą temperaturę, bo woda parując z gazy dodatkowo odbiera ciepło.
Im bardziej suche powietrze, tym intensywniej woda paruje z mokrej gazy i tym niższą temperaturę pokazuje termometr.

Różnica termometru suchego i mokrego sięga kilku stopni w zależności od wilgotności powietrza.
Tutaj link do takiego interaktywnego termometru mokrego.
Jest nawet aplikacja na smartfony

Naszej kropelki nie trzeba oczywiście owijać mokrą gazą bo sama w sobie jest wodą.
W realnych warunkach, dla przeciętnej wody z sieci wodociągowej czy górskiego potoku, woda zamarznie w powietrzu przy temperaturach znacznie poniżej 0 tj. -5 do -10 stopni. (granicą jest temperatura mokra ok. -2 stopnie)
Cała zabawa polega na tym by nie produkować deszczu tylko śnieg i tą temperaturę podnieść.

 

Co ma na to wpływ?
Temperatury zewnętrznej nie zmienimy. Wilgotności również.
Ale zamiast wystrzelić z armatki wodę o temperaturze 4-6 stopni (a taką mamy z potoku czy sieci), możemy wystrzelić ją o temperaturze 0,5 – 1 stopnia.
Kropelka wtedy szybciej zamarznie i nie odparuje z niej aż tyle wody. A więc i śniegu będzie więcej.

I po to właśnie była ta wieża chłodnicza -  typowe urządzenie z branży HVAC.
Takie obniżenie temperatury wody do 0,5 stopnia zwiększa wydajność armatek do 40%.

Ponadto taki śnieg jest bardziej suchy, a tym samym bardziej trwały.
Producenci armatek twierdzą, że śnieg z armatki jest 4x bardziej trwały niż naturalny. A więc tyle dłużej leży na stoku.
I stąd możemy jeździć na nartach do kwietnia

Jest jeszcze jeden element, na który mamy wpływ.
Do wody dozowane są również dodatki nukleacyjne (czyli takie specjalne zanieczyszczenia).
Chodzi o to, by wodę rozpylić do jak najdrobniejszych kropelek, ale by w każdej takiej kropelce znalazło się jakieś zanieczyszczenie, na którym szybciej powstanie kryształek lodu.

Taka kropelka szybciej zamieni sie w śnieg, stanie się to w wyższej temperaturze i straci ona przy tym mniej wody na skutek parowania.

Kilka słów o parametrach technicznych.
Na 1 m3 śniegu potrzeba ok. 400-500 l wody.
Ilości więc są ogromne. Armatka potrafi połknąć kilkaset litrów wody na minutę.
Do tego dodajmy czasem kilkanaście kW mocy elektrycznej i całą infrastrukturę w postaci sieci rurociągów, zbiorników, stacji uzdatniania itd.
Armatki łączone są w systemy inteligentnie sterowane w oparciu o wbudowane stacje pogodowe mierzą temperaturę, wilgotność i kierunek wiatru.

 

Czyżbym zaczynał rozumieć cenę karnetów???

Aplikacji są setki.
Część z nich ma charakter czysto marketingowy. I są dedykowane dla klienta końcowego.
I taką właśnie jest aplikacja, jaką na dniach zaprezentował Daikin, a która dotyczy sezonowego współczynnika SCOP, jaki będzie obowiązywał od 2013 roku.
Od wiosny mają pojawić się u nas urządzenia smart inverter, optymalizowane właśnie pod kątem temperatur panujących przez większość sezonu, a nie tylko dla nominalnych, wynikających z aktualnych norm.
Aplikacja (niestety tylko w j. angielskim) zaczyna się słowami „poznaj właściwe kolory swoich rachunków za energię i przygotuj się na właściwa zmianę”

 

Zrobiona dość przyjemnie, przedstawia nowy typoszereg, sam współczynnik SCOP, zalety nowej technologii oraz oszczędności jakie ona daje w porównaniu z rozwiązaniami z przed kilku lat. Mamy do wglądu pdf z informacji o SCOP oraz ulotkę nowego typoszeregu urządzeń SkyAir. Możemy wybrać kraj, typoszereg i wielkość urzadzeń oraz wygenerowac raport, który aplikacja wyśle na nasz email.
Poniżej kilka zrzutów ekranów.

 

 

 

 

Taki bajer, czysty marketing, ale przyjemnie zrobiony i ciekawie się to ogląda.
Oczywiście za free – skoro to promocja.
Te same informacje można oczywiście od kilku dni znaleźć na stronie Daikina.
Warto się z nimi zapoznać.
I tego typu aplikacji jest wiele, zarówno na androida jak i IOS.

Ale żeby nie przesadzić z reklamą, mam również trochę konkretów.

Kolejną, ciekawą z punktu widzenia klienta jest aplikacja Certiflash.

 

Dzięki niej możemy potwierdzić dane techniczne urządzeń tych producentów, którzy poddali się certyfikacji Eurovent’u
Eurovent to organizacja branżowa, dobrowolna, która skupia europejskich producentów urządzeń HVAC.
Zajmuje się ona certyfikacją urządzeń, a ściślej potwierdzeniem (względnie zweryfikowaniem) w rygorystycznych warunkach, wszystkich danych technicznych urządzeń jakie deklarują producenci.
Wybierając certyfikowane urządzenie – projektant, wykonawca czy klient – ma pewność, że produkt spełnia wszystkie oczekiwania i deklarowane przez producenta parametry.
Interesuje nas Daikin? No to szukamy.

 

I dostajemy przekrój urządzeń danego producenta.

Interesuje nas pompa ciepła z agregatem ERLQ011CW1, do tego w wersji zintegrowanej (np. te 11 kW)? No to szukamy i dostajemy wynik.

 

I wszystkie dane techniczne konkretnego modelu.

 

Znajdziemy tam prawie wszystkie urządzenia Daikina czy też pompy ciepła powietrze/powietrze Hyper Inverter firmy Mitsubishi Heavy Industries, które sprzedajemy od ubiegłego roku, jak tylko pojawiły się w ofercie producenta.
Np. kanałówka FDC125VSX+FDUM125

 

Konkurencji na szczęście brak

 

Dla klienta końcowego, jest jeszcze szereg aplikacji typu „tips and trick”, a więc porady, jak eksploatować system HVAC. Np. Fire and Ace,

 

 

 

ale wszystkie są one w j. angielskim. I raczej mało przydatne będą dla użytkownika w Polsce.

Wreszcie klient końcowy ma dostęp do aplikacji pozwalających sterować własnymi urządzeniami HVAC. Przykładem jest Nibe, ze swoja aplikacją na androida o tej samej nazwie.
Niestety by ją wykorzystać musimy mieć moduł komunikacji SMS40,

który kosztuje ponad 1200 zł ( o ile ktoś go nie dostał w promocji za 1 zł) i dodatkowa kartę SIM, instalowaną w tym właśnie module.

Wtedy dopiero jesteśmy w stanie wykorzystać program i sterować pompą ciepła.

 

 

I tak wygląda sytuacja z szeregiem innych aplikacji do sterowania, które producenci automatyki, dedykują tylko do swoich urządzeń.

 

Kolejna grupa aplikacji, to te użytkowe, które przeznaczone są dla projektantów czy osób konfigurujących instalację. Dość przydatne narzędzia. 

Korzystam np. z DuctSizer dla określania prędkości przepływu powietrza i jego oporów w kanałach.

 

 

A także z Psyclone – jest to wykres psychrometryczny pozwalający określać przemiany powietrza.

 

 

Pomocny jest również PsychroApp firmy Munters.
Możemy określać moce potrzebne do ogrzania/schłodzenia strumienia powietrza czy też określać parametry mieszających się strumieni powietrza.

 

Przydatne są również aplikacje typowo chłodnicze, odnoszące się do ciśnień i przemian czynników chłodniczych.

 

 

Jest i trochę gadżetów, odnoszących się niekoniecznie tylko do branży HVAC.
Np. Decibel Meter

 

 

czy db Volume

 

Pozwalające mierzyć głośność w decybelach, do tego nawet w skali db(A), czyli tak jak podaje większość producentów w ulotkach. Oczywiście te gadżety nie mają powagi typowego urządzenia pomiarowego, ale jak to gadżety, cieszą użytkownika.

Na koniec zostawiłem aplikacje czysto serwisowe, przeznaczone właśnie dla pracowników serwisu.
Przykładem jest tutaj McQuay. (co ciekawe, właścicielem tej marki jest Daikin)
Otrzymujemy ciekawe menu. Załóżmy, że nasz klimatyzator wygenerował błąd. Jakiś błąd.
Wybieramy odpowiednio zagadnienie Handset error code

 

następnie wybieramy pilota G17, bo taki właśnie jest w naszym urządzeniu

 

Przeprowadzamy zgodnie z procedurą diagnozę na pilocie

 

I wybieramy nasz kod błędu

 

Okazuje się, że dotyczy on awarii czujnika temp. na jednostce wewnętrznej.

 

Przechodzimy dalej do procedury diagnostycznej i po diagramie dochodzimy do punktu, że powodem może być uszkodzony czujnik. 

W jej trakcie korzystamy z tabel oporności czujnika.

 

i stwierdzamy, że czujnik rozwiera nam obwód i wprowadza urządzenie w stan awarii, ponieważ ma on błędny opór do faktycznej temperatury.

Oczywiście doświadczony serwisant, ma wiedzę i intuicję, a tabelę błędów i oporności w samochodzie lub laptopie.
Tym nie mniej marzy mi się taka aplikacja właśnie dla urządzeń Daikin.

Podsumowując – świat idzie do przodu. A przyszłość to diagnostyka poprzez sieć oraz serwisant jadący do klienta z konkretną częścią zamienną, bo informację o tym dostał właśnie na maila, którego odczytał w telefonie

 

 

Te urządzonko to Dchecker. Jest to połączenie hardware’u i softu.
Hardware to zestaw kabli i wtyczek, który po jednej stronie możemy wpiąć do różnych płyt elektroniki pomp ciepła Daikin, a po drugiej do komputera/laptopa z dedykowanym oprogramowaniem. W samych kablach zaszyty jest w postaci kości elektronicznej konwerter sygnałów z własnym zasilaniem podłączanym do portu USB.
Sam Dchecker podłączamy do komputera za pomocą złącza RS-232; jak na mój gust trochę przestarzałego, bo w aktualnych laptopach takiego nie uświadczysz.
Konieczne jest więc zastosowanie dodatkowej przejściówki RS-232 na USB z odpowiednim sterownikiem.
Instalujemy jeszcze soft i….. możemy zaczynać.

Tak to to wygląda.

 

 

 

 

Jakie możliwości serwisowe?
Monitorowanie i diagnostyka chyba wszystkich parametrów, jakie można sobie wymarzyć serwisując pompy ciepła.
Temperatury: zasilania, powrotu, zasobnika, przed grzałką, za grzałką, wymiennika zewnętrznego, wymiennika wewnętrznego, czynnika, zewnętrzna, wewnętrzna, zadana, obliczeniowa, skraplania, odparowania, nawet płyty invertera i jeszcze kilka innych, których nawet nie wiem jak zinterpretować.
Ponadto ciśnienia czynnika, prądy sprężarki, częstotliwości invertera, pulsy zaworu rozprężnego, obroty wentylatorów skraplacza.
Monitorowane są również wszystkie stany pracy poszczególnych elementów pompy ciepła i zabezpieczeń. A więc wiemy czy zawór trójdrożny dostał sygnał otwarcia czy zamknięcia, czy jesteśmy w trybie c.o. czy cwu, który stopień grzałki pracuje i która grzałka, w zasobniku czy backup, stan zaworu czterodrogowego czynnika, czy zadziałał jakiś element zabezpieczający  (czujniki przegrzania, ciśnienia, zamarzanie, obciążenie prądowe itd), praca i biegi wentylatorów, błędy i ich kody.
Informacji diagnostycznych jest naprawdę dużo.
Poniżej przykładowe zrzuty ekranów.

 

 

 

Ale najciekawsza dla serwisu jest możliwość nagrywania tych wszystkich parametrów i przedstawienia danych w formie wykresów i tabel. czyli pełna diagnostyka pracy.

 

 

 

Przykładowe scenariusze.

Pompa ciepła pracuje „normalnie”, ale nie nie potrafi osiągnąć zadanej temperatury.

Widzimy nastawę termostatu, widzimy temperaturę obliczeniową wymiennika do której chce dążyć pompa i temperaturę zasilania.
Sprężarka zaczyna się rozkręcać, ale zawór otwarty jest na pól gwizdka.
Analiza temperatur i ciśnień pozwala stwierdzić czy problem jest z czynnikiem chłodniczym (pompa nie może uzyskać ciśnienia skraplania) czy też z zablokowanym samym zaworem. Serwis może więc podjąć stosowne działania.

Możemy więc uruchomić nagrywanie parametrów na okres  kilku godzin czy też dni i analizować pracę pompy ciepła w zależności od nastaw użytkownika.

 

Scenariusze można oczywiście wymyślać i mnożyć, ale myślę, że zweryfikuje je samo życie.

Oczywiście w bieżącym serwisie sprawnego urządzenia nie ma sensu korzystać z tak dużej armaty.
Ale w sytuacjach trudnych jest to rewelacyjne narzędzie dla monitorowania pracy powietrznych pomp ciepła.

 

Oby tych sytuacji trudnych nie było wcale

 

Od tego czasu pojawiło się trochę nowych przepisów i dzisiaj uzupełnię ten temat w odniesieniu do klimatyzatorów powietrze-powietrze do 12 kW.

W ostatnich latach w branży HVAC, technologia na tyle poszła do przodu, że szereg urządzeń klimatyzacyjnych przekroczyło klasę energetyczną A (najwyższą), wprowadzoną rozporządzeniem w 2002 roku (u nas etykiety pojawiły się w 2005 roku).
Stało się to w głównej mierze za sprawą rozwoju technologii inwerterowej i jej szerokiego wprowadzenia do urządzeń klimatyzacyjnych.
Dotychczasowe etykiety nie były w stanie rozróżnić urządzeń z najwyższej półki, jeśli chodzi o efektywność, a różnice zaczynały być dość znaczne.
W maju ub roku pojawiło się rozporządzenie Komisji Europejskiej 626/2011 dotyczące nowej klasyfikacji energetycznej klimatyzatorów.

Rozporządzenie to przynosi dwie istotne zmiany.

Pierwsza
Wprowadzono dwie nowe skale klasyfikacji energetycznej (oddzielna dla grzania i oddzielna dla chłodzenia), aż do wartości A+++ (literka A z jednym, dwoma lub trzeba znakami +)
Wyglądają one następująco:

 

Druga
Podane powyżej klasy energetyczne, nie są już wydzielane w oparciu o współczynnik efektywności energetycznej EER dla chłodzenia i COP dla grzania, które określane były dla jednych tylko nominalnych warunków pracy, tylko w oparciu o sezonowy współczynnik SEER i SCOP, który wyrażony jest przez literkę S (seasonal), dodaną na przodzie.

 

Współczynniki S(EER i COP) oznaczają efektywność energetyczną dla całego sezonu grzewczego lub chłodniczego, jako stosunek rocznego obliczeniowego zapotrzebowania na chłód lub ciepło, do całkowitej energii zużytej na wytworzenie tego chłodu czy też ciepła.

 

Przy określaniu dotychczasowych wskaźników EER czy COP sprawa była dość prosta – jedna temperatura na zewnątrz/wewnątrz i zmierzenie pobranych oraz wytworzonych kwh.

 

Przy SCOP, jak pisałem w marcu, trzeba uwzględnić szereg dodatkowych czynników mających wpływ na obliczenia tych wskaźników.

I tak są to:
- warunki zewnętrzne, czyli temperatura zewnętrzna, zależna od klimatu, a więc geograficznego położenia
- warunki wewnętrzne, czyli temperatura wewnętrzna jaką będziemy utrzymywać w pomieszczeniu, tak dla chłodzenia jak i grzania
- warunki techniczne samego urządzenia jak i jego eksploatacji; tutaj musimy uwzględnić tryby pracy urządzenia (tryb włączenia samego urządzenia, tryb włączenia termostatu, tryb czuwania, tryb wyłączenia samego urządzenia) i wreszcie tryby związane z pracą dodatkowych elementów elektrycznych urządzenia, takich jak  grzałki, czy to karteru sprężarki, czy też grzałki wspomagającej, o ile jest ona w urządzeniu.

 

Przejdźmy do szczegółów.
Rozporządzenie definiuje jedną strefę geograficzną dla chłodzenia oraz trzy strefy dla ogrzewania. W rozporządzeniu są one nazywane sezonami (umiarkowany, ciepły, chłodny), trochę niefortunnie moim zdaniem, bo jak pokażę dalej, są one ściśle powiązane z położeniem geograficznym.
I tak mamy następujący podział definiujący warunki zewnętrzne:

 

 

Jak widać podział ten uwzględnia ilość godzin pracy w poszczególnych strefach/sezonach w zależności od temperatury zewnętrznej.

 

Podobnie jak dla naszych warunków dla obliczeń grzewczych jest to +20 w okresie zimowym.

 

Na koniec najistotniejsza moim zdaniem tabela, uwzględniająca warunki pracy urządzenia.
To właśnie ta tabela pozwala wychwycić zalety invertera oraz technologie stosowane przez poszczególnych producentów związane ze sterowaniem czy logiką cyklu odszraniania.

 

 

Wiele powszechnych opinii głosi, że każdy klimatyzator to, to samo, a cena zależy tylko marki i prestiżu składającego, więc „skoro nie widać różnicy……”
Jestem przekonany, że klasyfikowanie urządzeń wg tego rozporządzenia przyniesie na rynku wiele niespodzianek.

Cytując rozporządzenie: „Nowa metoda obliczania efektywności energetycznej wraz ze środkiem wykonawczym dotyczącym ekoprojektu ustanawiającym minimalne wymogi dotyczące efektywności energetycznej na poziomie wyższym niż obecna klasa A będą skutkować zmianą klasyfikacji tych urządzeń. Klimatyzatory typu „split”, klimatyzatory okienne i ścienne powinny zatem mieć nową skalę z klasami od A do G i dodatkowym „+” uwzględnionym na skali co dwa lata aż do osiągnięcia klasy A+++. „

 

Uwzględnienie wszystkich powyższych założeń skutkuje pojawieniem się nowego wzoru etykiety energetycznej.
Przykład takiej nowej etykiety dla starszych urządzeń z klasą G poniżej.

Oraz z uwzględnieniem klasy A+++

 

Etykiety są bardziej przejrzyste dla użytkownika.
Przede wszystkim dostajemy roczne szacunkowe zużycie energii dla trybu grzania i chłodzenia z uwzględnieniem sezonu, i tutaj każdy chyba przyzna, że słowo strefa klimatyczna było by bardziej odpowiednie.
W zależności od położenia geograficznego, klasa energetyczna może być różna.
Urządzenie, które świetnie spisuje się w trybie grzania we Włoszech czy Hiszpanii, zupełnie inaczej zachowa się u nas.  Chociażby z tego powodu, że jego dolna granica pracy może być w ogóle poza temperaturami jakie mamy u nas w Polsce.

 

Na etykiecie pojawia się jeszcze jedna wartość jakiej nie mieliśmy wcześniej – głośność.
I to zarówno jednostki wewnętrznej jak i wewnętrznej.
Jest to ważne tak dla urządzeń grzewczych pracujących 24h (wewnątrz) jak i dla naszych sąsiadów.
Kupując urządzenie jesteśmy w stanie od razu stwierdzić czy ewentualne przyszłe pretensje sąsiada są uzasadnione, czy też mieścimy się w dopuszczalnych przyjętych normach hałasu.

 

I na koniec kilka słów o certyfikacji.

 

Rozporządzenie zakłada, że:
"Uznaje się, że model klimatyzatora .…., jest zgodny z odpowiednimi przepisami określonymi w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, jeśli jego wskaźnik sezonowej efektywności energetycznej (SEER) lub – w odpowiednich przypadkach – wskaźnik sezonowej efektywności (SCOP) nie jest mniejszy niż wartość deklarowana minus 8% "

 

W przypadku nieuzyskania wyniku określonego w pkt 2 organ nadzoru rynku wykonuje badania trzech dodatkowych urządzeń tego samego modelu wybranych losowo.

 

 

Podobnie jest w przypadku głośności.

Oraz analogiczne pomiary dla trzech losowych urządzeń przy negatywnej pierwszej próbie.

 

Żałuję tylko, że rozporządzenie nie ma zastosowania do "klimatyzatorów, w których powietrze nie jest wykorzystywane jako czynnik przekazujący ciepło po stronie skraplacza lub parowacza, bądź po żadnej z tych stron." ; oraz ograniczone jest zakresem mocy do 12 kW.

 

Nie odnosi się więc niestety do pomp ciepła typu powietrze-woda czy też pomp ciepła powietrze-powietrze powyżej 12 kW, często stosowanych w domach jednorodzinnych.

Mam jednak nadzieję, że w przyszłości pojawią się stosowne dokumenty.